Ein eldsjel er ein person fylt av iver og begeistring. Og ei drivkraft. Dette stemmer godt overens med vår visjon om å vere “ei drivkraft for fylket”. Vi ønskjer å gje noko tilbake til alle dei som gjer ein innsats i Sogn og Fjordane. Difor samla vi 200 eldsjeler frå heile fylket til Eldsjelsamling på Skei i går. Som konferansier Arvid Andenæs sa: “Vi har kanskje den viktigaste forsamlinga i Sogn og Fjordane i salen”.

Vi er i gang med eit arbeid for å fornye ssf.no både på utsida og på innsida. Sjølve nettbankdelen vil gå gjennom store forandringar dei næraste åra, men det som kjem aller først er dei opne sidene (alt som ikkje er på pålogga område).

I dag vil eg lette på hatten for ein professor. Han heiter Erling Holden og kjem frå Bærum. Han imponerer meg fordi han på mange måtar er mannen mot straumen og får til det dei færraste trur er mogleg.

Denne veka er det studiestart for høgskule og vidaregåande. Ein ny kvardag ventar mange. Kor er forelesningssalen? Kven skal eg gå i klasse med? Kor tid får eg studentkort? – og ikkje minst, kor tid kjem stipendet?

Denne overskrifta kunne, eller skal eg heller seie burde, stått på trykk i Dagens Næringsliv eller Finansavisa med følgjande ingress: Verdien på fylket auka vesentleg som følgje av at endå fleire verksemder og enkeltpersonar såg nytten av å bruke ressursar og fritid på fellesskapet for å skape eit rikare, sosialt liv.

Tre mot tre hundre. Det er nesten slik det følas. Nervepirrande. Spennande. Utfordrande. Dei tre jentene eg møtte på Byrkjelo stadion var full av pågangsmot. Dei var skikkelig gira. Det er NM på heimebane, og som kick-off skal nesten 300 barn frå Nordfjord og Jølster samlast for å bli betre på kast til hopp og presisjon!

Fjordingar og sogningar er sindige folk. Eg hadde ein mistanke frå før, men er sikker etter det som har skjedd i finansverda dei siste dagane. Mens børsane stuper og forståsegpåarar snakkar om krakk, krise og det som verre er, trekkjer vi berre på skuldrene i Sogn og Fjordane.

17. mai-tog den 25. juli 2011. I tog for fred, fridom og demokrati, midt på sommaren. Noko slikt har neppe nokon av oss opplevt før. For mitt vedkomande vart det ei markering til ettertanke. Rundt meg i toget i Førde gjekk minst 2.000 menneske, unge som gamle, mørke som kvite, folk med stav, folk i rullestol. Med eitt fekk desse verdiane som vi nesten ler av på nasjonaldagen, fordi vi tek dei for gjett, eit fornya innhald. Fred utan vald, fridom utan frykt, demokrati bygt på respekt har på nytt blitt kampsaker etter den ufattelege massakren på Utøya og i Oslo.

Det er få ting som opptar oss nordmenn meir enn veret for tida. Bortsett frå nokre få fine dagar inn i mellom, har det nesten regna konstant dei siste månadane. “Syden er utselt” høyrde eg på radioen i går. Dette fekk meg til å tenke litt. Kva er eigentleg denne sommaren som vi støtt ventar på?

“Alla dessa dagar som kom och gick inte visste jag att de var livet.” skreiv forfattaren Stig Johansson i samlinga “Den kapsejsade himlen” i 1984. Livet er fullt av kvardagar og andre dagar som skil seg frå dei vanlege kvardagane. Første skuledag, siste skuledag, konfirmasjon, russetid, fullførte studiar. Gleda over å få eigne barn, gleda over nevøar og nieser som kjem til verda, æra over å vere fadder eller kanskje forlovar for ein god ven, flytte på hybel for fyrste gong, kjøpe sitt første husvære, gifte seg osv.