Då er det berre å lette på hatten og takke statsminister Jens Stoltenberg. Vår fremste politiske leiar kjem til Sogn og Fjordane over nyttår for å sjå på skadane og beredskapen etter juleorkanen. Eg var lenge redd at vi skulle oppleve det same som under gasseksplosjonen i Gulen. Då vart ein liten kommune og eit hardt prøva folk i stor grad overlate til seg sjølv og nærast gjort til kasteball mellom ulike fagetatar.

Kjære Jens Stoltenberg. Eg saknar deg desse stormfulle romjulsdagane. Sjølvsagt har eg stor forståing for at du tek juleferie og kviler ut etter eit svært krevjande år. Men du har kanskje sett litt på TV og lese ei og anna avis om at det er mørketid på Vestlandet, spesielt i Sogn og Fjordane. Orkan, springflo og flaum har herja felt med oss sidan første juledag. Vi har vore utan straum, utan telefon, utan veg, utan ferjesamband. Hus, vegar, kraftlinjer, kaier, bruer og utstyr er øydelagde. Heldigvis kom sivilforsvaret oss til unnsetning og flaug inn ein satellittelefon til kommunane som har vore heilt utan samband med omverda i to døgn.

Det nærmar seg slutten av året, og bankane reklamerer stort for BSU. Før hata eg alt maset om BSU. Let alltid igjen øyrene mine når eg hørte ordet. Oversåg det. Innerst inne fekk eg dårlig samvit, for eg visste eg absolutt burde lese om dette. Men for meg var bank ei uoversiktleg verd som eg var redd for å gå inn i. Eg valde heller å oversjå BSU-ordet.

Mens juletreselgerne tappert tilbyr årets “du grønne glitrende”, prøver kuling, storm, regn, hagl og torden å dempe julestemningen med sine påminnelser om den evige klimadebatt. Politikere og miljøforkjempere fra hele verden har vært samlet i Durban, uten at TV2 sine sjarmerende værmeldere lar seg påvirke av det med et aldri så lite høytrykk. Vi stoler på kalenderen – det er utvilsomt juletid og vi gleder oss alle!

Det er berre å tilstå. Eg har ikkje lese den 300 sider tunge landbruksmeldinga som vart lagt fram den 2. desember i år. Det burde eg gjort sidan dette kan vere eit av dei viktigaste dokumenta for heimfylket mitt, Sogn og Fjordane. Men eg har lytta på presentasjonen til landbruksminister Lars Peder Brekk og skimta lyset.

Berre 20 prosent av sogningane seier dei handlar alle julegåvene i Sogn og Fjordane.Det syner ei spørjegransking som Sparebanken Sogn og Fjordane har utført. Både nordfjordingane og særleg sunnfjordingane er oftare å sjå på julehandel i butikkar i nærområdet.

Den første trykte julekalenderen kom i følgje Wikipedia, ut i Tyskland i 1904. Seinare skulle julekalenderen dukke opp i fleire former. Med leikar og snop, heimelaga med små gåver og som fjernsynsunderhaldning. Kven hugsar vel ikkje Jens Petrus og Tøfflus frå «Jul i Skomakergata» og The Støvel Dance frå «The Julekalender»?

Nøyaktig 20 år tilbake i tid var ein merkedag på Vestlandet. For meg var det ein dag på tå hev som enda med fadese.

En gang på 90-tallet tok jeg grønt kort. Jeg gjorde det egentlig kun for å få bekreftet at golf var for gamle gubber. Så feil kan man ta. Golf var både gøy og ufordrende. Spesielt puttingen krevde sin kvinne. Tok til og med med meg golfkøllene på bryllupsreise til Scotland. Gøy. Utfordrende. Og tidkrevende. Så tidkrevende at jeg som småbarnsmor bestemte meg for å legge golf’en på hylla en periode og se på investeringen som en kvalitetssikring av pensjonisttilværelsen. Den tilværelsen jeg på daværende tidspunkt ikke hadde tenkt så mye på ennå…

Jostedal er ei bygd som imponerer meg. Den er ei typisk utkantbygd. Likevel klarer den å auke folketalet og trekke til seg både gründerar og velkvalifisert arbeidskraft. Jostedal har på mange måtar knekt koden som store delar av Sogn og Fjordane har problem med.