Denne veka er det studiestart for høgskule og vidaregåande. Ein ny kvardag ventar mange. Kor er forelesningssalen? Kven skal eg gå i klasse med? Kor tid får eg studentkort? – og ikkje minst, kor tid kjem stipendet?

Lommeboka mi! Kor var ho! Eg kjende panikken tok meg samtidig som eg endevende kofferten på leit etter ei svart lita skinnfille med kortet mitt oppi. Eg var på tur, budde på hotell, og sidan eg ikkje er særleg glad i handvesker, hadde eg putta lommeboka oppi kofferten, og gøymt den under alle kleda, før eg gjekk ned til middag. Medan eg tømde kofferten, og snudde opp ned på alt, gjekk hjernen på høggir, og systematisk gjekk eg gjennom alt eg måtte gjere for å få kontroll dersom kortet var borte (les stole)…

Då eg var liten drømte eg om å vere stor, og no når eg er stor ønskjer eg ofte å vere liten igjen. Få bekymringar og lite ansvar. Allereie frå eg var liten laga eg meg milepålar; å begynne på skule, ta førarkort og flytte heimafrå var nokre. Trygt og godt hadde eg det heime, men likevel var det å flytte heimafrå ein av dei største milepålane.