Det nærmar seg slutten av året, og bankane reklamerer stort for BSU. Før hata eg alt maset om BSU. Let alltid igjen øyrene mine når eg hørte ordet. Oversåg det. Innerst inne fekk eg dårlig samvit, for eg visste eg absolutt burde lese om dette. Men for meg var bank ei uoversiktleg verd som eg var redd for å gå inn i. Eg valde heller å oversjå BSU-ordet.

Denne veka er det studiestart for høgskule og vidaregåande. Ein ny kvardag ventar mange. Kor er forelesningssalen? Kven skal eg gå i klasse med? Kor tid får eg studentkort? – og ikkje minst, kor tid kjem stipendet?

Korleis kjennest det, Cecilie? Er det rart? Ja! Veldig rart, det er uvant, svarar eg. Ravi syng “ut-av-deg-sjæl-opplevelse”. Ja, kanskje det er slik, tenker eg.

Då eg var liten drømte eg om å vere stor, og no når eg er stor ønskjer eg ofte å vere liten igjen. Få bekymringar og lite ansvar. Allereie frå eg var liten laga eg meg milepålar; å begynne på skule, ta førarkort og flytte heimafrå var nokre. Trygt og godt hadde eg det heime, men likevel var det å flytte heimafrå ein av dei største milepålane.